به گزارش 9to5Mac، اپل در macOS 27.3 شروع به اعمال تغییراتی در مجوز «دسترسی کامل به دیسک» (Full Disk Access) میکند؛ طبق ادعای توسعه‌دهنده‌ای با نام pdfu، اپ‌هایی که به فایلهای محافظتشده دست میزنند دیگر به‌طور خودکار در فهرست تنظیمات ثبت نمیشوند و این یعنی یک میان‌بُر رایج برای گرفتن این مجوز از بین می‌رود.
ماجرا از کجا شروع شد؟
ماه گذشته اپل در یک پست وبلاگی اعلام کرد کنترل‌های حریم خصوصی مک را در یک به‌روزرسانی آینده سخت‌گیرانه‌تر میکند. دلیلش هم روشن بود: عاملهای هوش مصنوعی (AI agents) از کاربر دسترسی کامل به دیسک می‌خواهند و بعد گاهی بدون آن‌که کاربر دقیقاً بداند، با داده‌هایش کارهایی می‌کنند که انتظارش را نداشته است. اپل گفته بود برای دادن این مجوز به برنامه‌ها «اقدام بسیار صریح کاربر» لازم خواهد بود، اما توضیح نداده بود این عبارت در عمل چه شکلی دارد.
حالا نشت pdfu اولین سرنخ جدی را میدهد. این مفهوم ظاهراً بخشی از روندی است که اپل در سال‌های اخیر برای مهار دسترسی برنامه‌ها به دادههای حساس دنبال کرده است؛ همان روندی که با پنجره‌های اجازه‌گرفتن برای دسکتاپ، دانلودها و فایلهای iCloud آغاز شد.
میان‌بُری که حذف می‌شود
در نسخه‌های فعلی macOS، وقتی برنامه‌ای می‌خواهد فایلی را بخواند که به Full Disk Access نیاز دارد، سیستم پنجره‌ی درخواست مجوز نشان نمی‌دهد. به‌جای آن، درخواست را رد میکند و نام برنامه را در بخش مربوط در تنظیمات سیستم ثبت میکند. توسعه‌دهندگان از همین رفتار استفاده می‌کنند: کاربر را به همان بخش تنظیمات هدایت می‌کنند و از او می‌خواهند کلید کنار نام برنامه را روشن کند.
طبق گزارش، از macOS 27.3 به بعد برنامههایی که خارج از محدوده‌ی مجوزشان فایل درخواست می‌کنند دیگر ثبت نمیشوند. در نتیجه در فهرست ظاهر نخواهند شد و فعال‌کردن سریع با یک کلید ممکن نیست.
هنوز دور زدن ممکن است
نویسنده‌ی 9to5Mac می‌گوید حتی با فعال‌بودن این تغییر، توسعه‌دهندگان هنوز می‌توانند از کاربر بخواهند آیکون برنامه را به پنل تنظیمات بکشد و Full Disk Access را فعال کند. به نظر او این روش هنوز با تعریف «اقدام بسیار صریح» فاصله دارد، هرچند چون همه‌چیز در حال توسعه است، ممکن است در نسخه‌های بعدی سخت‌تر شود.
مشکل اصلی هنوز سر جایش است
ریشه‌ی ماجرا فقط رفتار توسعه‌دهندگان نیست؛ نیاز واقعی است. بسیاری از عاملهای هوش مصنوعی می‌خواهند به چیزهایی مثل پایگاه داده‌ی iMessage دسترسی داشته باشند و تا امروز راه بهتری برای این کار وجود نداشته است. تا وقتی این تقاضا هست، کاربر مجبور است برای اشتراک پیام‌هایش با یک عامل، کل دیسکش را در معرض خطر بگذارد. در این وضعیت، سخت‌کردن مسیر فعالسازی فقط اصطکاک ایجاد میکند و ریسک را حذف نمی‌کند.
این نگرانی با حرکت اپل به سمت دستیارهای عامل‌محور هم بی‌ارتباط نیست؛ همان‌طور که در گزارش‌ها درباره‌ی تبدیل سیری به یک عامل هوشمند آمده، دستیارها هرچه بیشتر کار انجام دهند، به داده‌ی بیشتری هم نیاز پیدا می‌کنند و کنترل دقیق مجوزها مهم‌تر می‌شود. اگر نگران ردپای اطلاعات شخصی‌تان هستید، راهنمای حذف اطلاعات شخصی از وب هم می‌تواند مکمل خوبی باشد.
«پوشه‌های خصوصی» چه می‌تواند باشد؟
pdfu از ایده‌ای به نام Private Folders (پوشه‌های خصوصی) هم نام برده است. اگر این قابلیت عرضه شود، شاید کاربر بتواند فقط به پوشه‌ی پایگاه داده‌ی iMessage دسترسی محدود بدهد، نه کل دیسک. هنوز جزئیات کافی درباره‌ی عملکرد آن در دست نیست و معلوم نیست چنین چیزی واقعاً در راه باشد. اما اگر محقق شود، Full Disk Access دیگر مجوز پیش‌فرضی نخواهد بود که برای هر داده‌ی شخصی باید داد.
فعلاً این تغییرات در مرحله‌ی توسعه‌اند و ممکن است تا انتشار نهایی عوض شوند. اگر از عاملهای هوش مصنوعی روی مک استفاده می‌کنید، بهتر است همین حالا فهرست برنامههای دارای Full Disk Access را در تنظیمات مرور کنید و مجوز برنامههایی را که به آن‌ها نیاز ندارید، بردارید.
منبع: 9to5Mac
